Bój w nocy z 15 na 16 września

„Bój w nocy z 15 na 16 września, boje dnia 16, 17 i 18 września okazały się nadmiernie ciężką próbą dla debiutującej 38 dywizji piechoty — jednostki rezerwowej, dość słabo uzbrojonej
1jeszcze nie zgranej jako całość. Nie tylko wyszła ona z tej próby mocno poszarpana, ale, co więcej, przez ugrzęźnięcie na przedpolu Wereszycy dorzuciła do moich kalkulacji dodatkową dobę i zmusiła mnie w ten sposób do przyjęcia w trudnych warunkach boju obronnego na zachodnich skrajach lasów janowskich. Na skutek powyższych okoliczności ucierpiała z kolei 11 DP, która mimo iż miała stany bojowe piechoty o równowartości słabego pułku, była przecież najlepszą moją jednostką i główną moją nadzieją. Ostatecznie, gdybyśmy przekroczyli Wereszycę będąc zmuszeni do bicia się na dwa fronty, siły nasze były już zbyt nikłe, aby otworzyć sobie drogę do Lwowa. Gdyby nie owa nieprzewidziana dodatkowa doba, dotarlibyśmy pod Lwów, zanim wojska sowieckie zdążyły podejść do miasta od wschodu. Z drugiej strony jednak bój dnia 17 września umożliwił wierne dotrzymanie
Ocenę tę można odnieść jedynie do bawarskiej 1 dywizji strzelców górskich (GarmischPartenkirchen), dowodzonej przez gen. mjr. Kiiblera. Natomiast monachijska 7 DP, naciskająca zgrupowanie gen. Sosnkowskiego od północnego zachodu, tyrolska 45 DP i wiedeńska 44 DP walczyły raczej przeciętnie.“(1)