„— Nie mówiłem, że przy ulicy SaintHonore, a tylko przy Ulicy CoqHeron. Czy przypadkiem nie masz zamiaru ukarać Tnverneya
— Mam wrażenie, że tak, mój hrabio.
— Jesteś niezrównany, książę. Opuszczam cię i znikam, iby dowiedzieć się, co mówią w mieście.
— A zatem żegnam cię, hrabio... Ale nie powiedziałeś mi Jeszcze, jak obsadzone są nowe ministerstwa.
— O, to przelotne ptaki Terray, Bertin i nie wiem, kto i . Nominacja dAiguillona, ministra z prawdziwego zdai i ula, odroczona.
—Może na wieczne czasy — pomyślał Richelieu przesyła, Janowi jeden ze swych najuprzejmiejszych uśmiechów.
Jan odjechał. Zjawił się od razu Rafte. Wszystko słyszał i wiedział czego się trzymać. Wszystkie podejrzenia okazały się uzasadnione. Ale nie powiedział o tym ani słowa swemu panu, znał go zbyt dobrze.
Nie wezwał nawet kamerdynera, sam rozebrał księcia i poprowadził do łóżka, do którego stary marszałek wszedł szczękając zębami. Miał gorączkę. Zażył pigułkę, którą mu sekretarz podał.
Rafte zasunął firanki i wyszedł. Przedpokój był pełen lokajów, uwijających się z uprzedzającą usłużnością, gotowych na każde zawołanie.
Rafte wziął najbliższego z nich za rękę.
— Pilnuj dobrze pana marszałka — rzekł. — Jest cierpiący. Spotkała go dziś rano duża nieprzyjemność. Widocznie był nieposłuszny królowi...“(7)