„— Wy go znacie — zdziwiłam się.
—Jakże! Przyjaciel Aleksandra. Miał zrobić przegląd chłopaków. Powiedzcie, że na niego czekamy.
Miło jest słyszeć o kimś, kogo się zna, tyle ciepłych, serdecznych słów. Janek opowiada o Marianie niemal z zachwytem, jak zakochana panna. Miło i trochę wstyd, bo ja inaczej patrzę na Mariana, inaczej go widzę.
Zachód słońca. Zapach pól, łąk i lasu. Tu zgubiła się gdzieś wojna, wydaje się, że jej nigdy nie było. Zaledwie jednak zawrócimy na drogę kamionkowską — mija nas samochód. Żandarmi.
Ziemia niczyja
Zmarnujesz życie na cudzych łóżkach — powiedziała nie tak dawno Marychna Leparska. W tym śmiesznym stwierdzeniu jest aż za dużo prawdy. Na nic układanie planu podróży, w drodze wszystko się zmienia, trzeba być przygotowanym na najgorsze; tak jest i teraz. Nieznajoma, która zaproponowała mi nocleg dorzuca niecierpliwie, że już czas najwyższy byśmy stąd odeszły, póki nas nie zatrzymują. Lokomotywa sapie, maszynista i kolejarze zdają się wcale nie słyszeć wymyślań żandarmów. Najgłośniej wykrzykują jedno słowo „Bandit!" Sprawia mi to nawet przyjemność. Należę i ja do owych „bandytów", którzy wysadzili niedaleko tory kolejowe i spowodowali katastrofę towarowego pociągu jadącego na Wschód.“(13)