„lony. Co sobotę można w telewizji oglądać zawody w tej obrzydliwej konkurencji.
Dworzec Grand Central stanowi wschodni kraniec owej największej plątaniny tuneli metra. Całe to podziemne miasto jest jednym z najniebezpieczniejszych punktów Nowego Jorku, mimo że mieści się w samym centrum śródmieścia. Pełno tu zawsze zaczajonych za rogiem opryszków, gotowych zadźgać człowieka nożem, aby mu zrabować na przykład dwa dolary. Amerykanie bowiem od dawna już nauczyli się nie nosić przy sobie większych sum, bo przestępczość w Nowym Jorku rośnie dwukrotnie szybciej niż liczba ludności.
Idźmy dalej Czterdziestą Drugą na zachód. Oto skrzyżowanie z Piątą Aleją; jak twierdzą nowojorczycy — pępek świata. Jeśli będziecie dostatecznie długo spacerować na tym skrzyżowaniu, z całą pewnością prędzej czy później spotkacie wszystkich swych znajomych, krewnych i przyjaciół. Chyba jest w tym trochę zarozumialstwa, ale nie tak znów wiele. Rzeczywiście zdarzyło mi się kilkadziesiąt razy spotkać na tym ruchliwym skrzyżowaniu znajomych, w tym także dawno nie widzianych znajomych z kraju. Więc może coś w tym jest.
Poczynając od Szóstej Alei nasza ulica zaczyna gwałtownie parszywieć. Znów pojawiają się cuchnące, krwistociemnoczerwone domy, popaćkane na parterze jaskrawymi tynkami. Za to neonów jest tu więcej niż gdziekolwiek na świecie; wieczorem można przy ich blasku spokojnie czytać najdrobniejszy druk w gazecie. Migają, szaleją we wszystkich kolorach i kierunkach, dosłownie napadają na przechodnia ze wszystkich stron. Był tu kiedyś pan, który zapalał „najlepszego na świecie" papierosa „Players" i przy“(16)