„Niewiele myśląc wychodzimy na ulicę i środkiem jezdni maszerujemy równym krokiem ulicą 6 Sierpnia (obecnie Nowowiejska), Suchą do Filtrowej. Na rękawach mamy białoczer
Usytuowany wówczas u zbiegu dzisiejszej al. Niepodległości i ul. Nowowiejskiej.
wone opaski z czarnymi literami AK. Na Filtrowej mijamy dom, w którym zamieszkiwałem przed wojną. Nie wiem jeszcze, że stał się grobem moich najbliższych, bestialsko zamordowanych przez własowców. A w bramach stoją całe ich grupy. Czujemy na sobie nienawistne spojrzenia. Nie jestem pewiem, czy uda nam się żywym opuścić Warszawę. Na placu Narutowicza i Grójeckiej podobny obrazek. Szczęściem na szosie Krakowskiej dopędzamy ogon kolumny i konwojowani przez wehrmachtowców wieczorem wkraczamy do Ożarowa.
Nocleg na słomie w jakiejś hali fabrycznej, a rankiem załadunek do wagonów towarowych. Zgrzytnęły zamykane na zasuwy drzwi i pociąg powoli ruszył na zachód.
Przez zadrutowane od zewnątrz okienko widzę jeszcze dymy kłębiące się nad stolicą. Piętrzy się tam morze gruzów, zostaje ponad dwieście tysięcy świeżych mogił. A w duszy tragiczne pytanie dlaczego
Czas teraz na krótką refleksję osobistą. Dzień wybuchu powstania zastał w stolicy ponad stu cichociemnych. Niektórzy I z nich mieli tu stałe przydziały. Inni przybyli właśnie do Warj szawy w sprawach służbowych, jeszcze inni oczekiwali na transport do różnych pozastołecznych regionów. Kilku zjawiło s się wprost po skoku z placówek odbiorczych.“(2)