„Poskutkowało.
— Niech się stanie, jak tego sobie życzy mój brat. Przywieziesz mi — tu przerwał i spojrzał bacznie Karolowi w oczy — tyle broni palnej, ile jej będziesz mógł kupić za moją część.
— Broni — zdziwił się nieprzyjemnie Karol i na sekundę pożałował swej propozycji. Przypomniał sobie ni stąd, ni zowąd relację Mary Dugan o napadzie czerwonoskórych na spokojną karawanę, gdy jechali do Custer.
— Mój brat się dziwi Czyż wojownikom nie są potrzebne strzelby .
Karol zreflektował się.
— Oczywiście — odparł — wszyscy myśliwi potrzebują palnej broni.
—Więc przywieziesz
— Obiecuję ci. A teraz żegnaj i czekaj na mnie. Wrócę, zanim słońce dwa razy skryje się pod ziemię!
Ruszył skrajem rzeki, wiodąc na lince obładowanego skórami indiańskiego mustanga. W dwie godziny później, po raz drugi w swym życiu, ujrzał pociemniałą palisadę fortu Laramie. Ze wzruszeniem wspomniał Heartów. To przecież gdzieś tutaj obozowali, a tam — bawił się Jack, niedoszła ofiara podrażnionego grzechotnika.
Rok minął od tamtych dni, a Karolowi wydawało się, że upłynęły wieki. Nic tu się nie zmieniło te same zielone krzaki, ta sama rzadka i sucha trawa i woda pluszcząca o niski brzeg. Nawet w miejscu, w którym — jak sądził — obozowali Heartowie, i teraz płonęło ognisko. Nieco dalej pasły się konie, stały wozy bliźniaczo podobne do siebie. Jacyś ludzie kręcili się tu i tam, prawdopodobnie nowa karawana przybyszów ze wschodu i południa zmierzała ku złotodajnym stokom Czarnych Gór.“(5)