„W pierwszych dniach sierpnia 1943 roku komunikaty frontowe miały jakiś inny niż zazwyczaj, uroczysty ton. Gdy popularny spiker swodek8 Lewitan, obdarzony stentorowym barytonem, kończył komunikat sakramentalnym hasłem „Śmierć niemieckim okupantom!", miało to w sobie niezwykłą pewność przeznaczeń. Komunikaty były coraz lepsze. Codziennie wymieniały one setki wyzwolonych miejscowości i nazwiska coraz to nowych generałów, prowadzących pomyślnie powierzone im wojska do walki i zwycięstwa.
Aż wieczorem dnia 5 sierpnia oszołomiło moskwiczan zupełnie niezwykłe widowisko. Po komunikacie wieczornym, zawiadamiającym o zdobyciu Orla i Biełgorodu, rozległ się niespodzianie nad Moskwą grom salwy niezliczonych dział. Czyżby znowu nalot Nie, to chyba niemożliwe.
Lecz cóż to, czyżby pożar
Te gwiazdy i ognie sztuczne to wyraz hołdu i czci
Nieboskłon zabłysnął łuną, wzbiły się w górę ni to gwiazdy, ni to... rakiety. Jasne niebo mieniło się kolorami.
Salut, salut!
dla walczących żołnierzy. Ciężkie zenitówki, ustawione rzędem na peryferiach miasta, nie biją w niebo pociskami, lecz bengalskimi kulami i gwiazdami. 21 salw ze 120 dział na cześć żołnierskiego trudu, w podzięce za krew i ofiarność w obronie ojczyzny. Nadzieja opromieniła ludzi cierpiących nad miarę, spoglądających przez tak wiele dni z lękiem w niebo.“(11)